Neşelenmeyi, her zamankinden fazla hak ettikleri bir gündü...
Dertlere deva izahatlar, kafalardaki yanlış düşünceleri, boşu boşuna kederlenmeyi tamamen silmiş, yerini ümit ve muhabbete bırakmıştı.
Doğan Bey’in halkın gönlünü nasıl fethettiğini, onların yardımını, sevgisini kazanmanın bereketini, Üryan’ı, Maria’yı nasıl kurtardığını, Kripto’nun Kâbus tarafından öldürülüp “Doğan Bey öldürdü” diye duyurmasını, Atmaca Nuri’nin, Boğa Hasan’ın, Çekirge Ali’nin sevgi ve muhabbetlerini, Erkara, Aşır ve Palabıyık beylerle olan dayanışmayı anlattı... Son üç isim geçince Süleyman Çelebi, Beyazıd Paşa’ya baktı. “Gençlerin, kuvvet ve maharetlerini birleştirmelerinin bereketi, neticesinde bu muvaffakiyet nasip oldu, bi-iznillah” dedi içinden.
İstişare edenler, pişmanlık duymaz elbet,
Danışacak büyüğü olmak ne büyük nimet.
Yıldırım Han, sevindirici haberle derin bir nefes almış, rahatlamıştı. Lakin sinsi, ikiyüzlü, dönek, ilelebet düşman olanların, tâ payitahta, hatta saraya kadar sızmalarını bir türlü içine sindiremiyordu. “Bu gaflet değilse de, ya neydi?” diyordu.
Tahtına oturmadan........
