Memleketin her bir köşesi kütüphanelerle donatılmıştı
Yıldırım Han, çalışkanlığı, cengâverliği yanında oldukça akıllı bir hükümdardı. İlerlemeyi, hamle üzerine hamle yapmayı, âlimleri çok severdi...
YILDIRIM HANI RAHAT BIRAKMIYORLAR!
Güneş, henüz mor dağların arkasından doğmamıştı. Mavi bir atlas gibi pürüzsüz gökyüzünde, tek tük beyaz pamuk kümelerine benzeyen bulutları koşuşturan serin rüzgâr, ıslık çalarak ağaç dallarını, evlerin kepenklerini titretiyordu dur durak bilmeden.
Her sabah olduğu gibi erken kalkan Yıldırım Han, sarayın üst katındaki odasından açık yeşil kaftanının düğmelerini ilikleyerek eyvana çıktı. Kocaman nohudî kavuğunun altında daha bir iri görünen ağır başını mutlulukla sağa sola çevirdi. Az da olsa tek tük ak düşmüş sakalını sıvazladı iş olsun kabilinden. Gür siyah kaşlarını kaldırdı. Parlak kara gözleri huzur saçıyor, devamlı gülüyordu. Alabildiğine ufukları seyretti huzur ve saadetle. Kış uykusuna hazırlanmaya çalışan sisli ovaya, sararmış mahmur bahçeye ve oradan da odanın camında akseden kendi cemâline takıldı, tebessüm etti.
Kırk yaşlarını geride........
