“Ah onun imkânları bende olsaydı. Neler yapmazdım?” diye geçirdi içinden Palabıyık.

Palabıyık hararetle anlatıyor, Erkara da pürdikkat dinliyordu:

-Artık herkesin bütün malı, davarı, ne istersen senin elinde, senin emrinde. Yediğin önünde, yemediğin arkanda. Ahmaklar, budalalar çalışıp, kazanacak, istif edecek. Akıllılar da gidip o birikenleri eliyle koymuş gibi alacak ve afiyetle de yiyecek, içecek gönlünce, keyfince harcayacak. Bilmem anlatabildim mi Bey’im? Daha da açayım mı?

Dağa çıkmanın hikmetlerini, tılsımını, faziletlerini, kuvvetini, iktidarını uzun uzun anlattı. Erkara Bey de hayranlıkla karışık ve hayretle dinledi. Çaresizliğini ve ezikliğini hisseden Palabıyık, acıdı arkadaşına. Bazen merhamet damarları kabarırdı. İşte yine öyle oldu. Kocaman bir bey oğlu, hâlâ bir baltaya sap olamamıştı. “Ah........

© Türkiye