“Haydi, gidip büyüklerimize de verelim bu müjdeyi...”
Doğan Bey, Gülşah’ı kolundan çekip, kapıya doğru yöneldi. Kar gibi ak, temiz mermer merdivenlerden güle oynaya indiler.
“Eğer kız olursa senin gibi olsun yeter bana…” diyen Doğan Bey’e Gülşah’ın cevabı gecikmedi:
“Erkek olursa tıpkı her yönüyle babasına benzemesini isterim Rabbimden. Mesuliyet hissi yüksek, vatan millet sevdalısı, çalışkan, merhametli, maharetli ve hepsinden de mühimi; dinini diyanetini bilen, ihlâslı, adam gibi adam olmasını isterim. Yani herkesin duâsını alabilecek numûne insan…”
“Şımartıyorsun beni. Bak yüzüm kızardı.”
“Az bile. Erimi övmeyi beceremiyor, söyleyecek uygun kelime bulamıyorum.”
Doğan Bey, hızla kalktı. Gülşah’ın koluna girdi.
“Haydi, büyüklerimize de verelim bu müjdeyi!”
“Sonra olmaz! Şimdi. Başkalarından duyarlarsa belki de üzülürler. Haydi, güzelim...”
İnsan dünya hanında, garip yolcuya benzer,
Dün geldi, bugün kaldı, yarın yoluna gider.
Gülşah’ı kolundan çekip, kapıya doğru........
