"Sen müşfik bir baba gibi davrandın. Beni öldürmen mümkünken canımı bağışladın. O güzel, temiz ellerini, çirkin kanımla kirletmedin!"

Eşkıya, renkli hayatını, yaptıklarını enine boyuna saydı, döktü sıkılmadan. Sonra da;

- Niçin öldürülmek istendiğimi anlatabildim mi yiğidim?

Dedi. Boynunu büktü. Mahcup vaziyette ellerine sarılıp;

- Başkaları beni alt etseydi, hançeriyle sırtıma çıksaydı, hiç tereddüt etmeden öldürür, sonra da etlerimi lime lime yapar, buradaki ağaçlara tek tek asar, kurda, kuşa yem ederdi. Bununla yetinmez, kellemi bir mızrağa takıp sokaklarda gezdirir; “İşte yedi başlı canavar eşkıyanın sonu!” diye tellallar bağırtırlardı. Sen… Sen ise müşfik bir baba gibi davrandın. Fırsat elindeyken, öldürmen mümkünken canımı bağışladın. O güzel, temiz ellerini, çirkin kanımla kirletmedin. Şimdi sana bir de can borcum oldu yiğit delikanlı.

- Hayır! Bırak, yorayım! Benim ne kadar zalim olduğumu, bir ben bilirim! Kulaklarımda ne çığlıkların, yalvarmaların, ağlamaların yankıları, elimde........

© Türkiye