Σε μια περίοδο κατά τη οποία η ελληνική κοινωνία δοκιμάζεται καθημερινά από το αυξημένο κόστος ζωής, την ανασφάλεια και την αβεβαιότητα για το μέλλον, θα περίμενε κανείς ότι το πολιτικό σύστημα - στο σύνολό του – θα επιχειρούσε μια ουσιαστική ανανέωση. Μια επανεκκίνηση με νέες ιδέες, νέα πρόσωπα και κυρίως με μια βαθύτερη κατανόηση των πραγματικών αναγκών της κοινωνίας.

Η ανακύκλωση των ίδιων προσώπων

Αντιθέτως, αυτό που παρατηρείται σήμερα είναι μια συστηματική ανακύκλωση του ίδιου πολιτικού προσωπικού. Τόσο στην κυβέρνηση όσο και στον ευρύτερο χώρο της αντιπολίτευσης – ακόμη και σε πολιτικούς σχηματισμούς που βρίσκονται σε φάση συγκρότησης – επανεμφανίζονται πρόσωπα γνώριμα. Πρόσωπα, που είτε προέρχονται από πολιτικές οικογένειες είτε έχουν διαμορφωθεί εντός ενός κλειστού κομματικού σωλήνα είτε έχουν ήδη δοκιμαστεί σε θέσεις ευθύνης, χωρίς ωστόσο να καταφέρουν τελικά να πείσουν την κοινωνία.

Το «νέο» που παραμένει δέσμιο του παρελθόντος

Αλλά το πιο ανησυχητικό είναι ότι ακόμη και εκεί όπου εμφανίζεται κάτι που θα μπορούσε να εκληφθεί ως «νέο», ως μια ενδεχόμενη αφετηρία αλλαγής, οι καρέκλες παραμένουν κατειλημμένες από το παρελθόν. Ή ακόμη χειρότερα, το ίδιο το παρελθόν προπορεύεται και ζητά τεχνηέντως από τους νέους ανθρώπους να βάλουν πλάτη - όχι για το κοινωνικό σύνολο, όχι για το κοινό καλό, αλλά για να διασφαλιστεί η δική του συνέχεια μέσα στο μέλλον.

Όταν το «νέο» γίνεται άλλοθι

Έτσι, το «νέο» μετατρέπεται σε συμπλήρωμα του παλιού. Σε άλλοθι. Και τελικά, τίποτα νέο, τίποτα διαφορετικό, τίποτα ενθαρρυντικό δεν προκύπτει.

Οι ηγετικές φυσιογνωμίες και ο εγκλωβισμός τους

Ακόμη και όταν πρόκειται για προσωπικότητες με ισχυρό πολιτικό αποτύπωμα, με........

© The Best News