Son yıllarda “güçlü kadın” figürü neredeyse idealleştirilmiş bir kimliğe dönüşmüştür. Kendi ayakları üzerinde duran, krizleri tek başına yöneten, duygularını kontrol altında tutan ve aynı anda birçok rolü eksiksiz sürdüren kadın modeli… Bu imaj ilk bakışta ilham verici görünse de psikolojik açıdan incelendiğinde çoğu zaman ağır bir içsel yük taşıdığı fark edilir. Bazı kadınlar için güçlü görünmek bir tercih değil, erken yaşlarda öğrenilmiş bir hayatta kalma stratejisidir. Çocuklukta duygusal ihtiyaçları yeterince karşılanmamış, kırılganlığına alan açılmamış ya da erken sorumluluk almak zorunda kalmış bireylerde belirli şemalar gelişebilir. Yetişkinlikte bu şemalar “ben kimseye ihtiyaç duymam” şeklinde bir kimliğe bürünebilir. Burada dikkat çekici olan nokta şudur: Kişi gerçekten güçlü olduğu için mi dayanıklıdır, yoksa başka seçeneği........

© Sonsöz