Olmamalıydı.
Ama bu ülkede oldu.

Çünkü emeklilik, bir statü değil, bir haktı.
Garibanlık ise bir kimlik değil, zorla giydirilmiş bir haldir.

Garibanlıktan emekli olunmaz. Çünkü garibanlık, çalışırken yaşanmaması gereken bir yoksunluktu, emeklilikte ise dinlenmenin yerine geçen bir mahcubiyet oldu.

Emekli, gariban olmak için çalışmadı. Bir ömür üretmek, vergisini vermek, çocuğunu okutmak, devlete yaslanmadan ayakta durmak için çalıştı. Ama günün sonunda kendisine düşen, huzur değil, hesap defteri oldu.

Gariban, baştan gariban değildi.
Garibanlaştırıldı.

Bir zamanlar emeğiyle ayakta duran insanlar, bugün “idare et” denilen bir hayatın içine sıkıştırıldı. Emeklilik, yoksulluğun başka bir adı haline getirildi. Maaş bağlandı ama itibar eksildi. Para yatırıldı ama hayat çekildi.

Garibanlık, emekliliğin doğal sonucu değildir.
Bu, bir kader de değildir.
Bu, bir tercihin sonucudur.

Bir ülkede emekliler garibansa, sorun onların çalışmamış olması değildir. Sorun, çalışmış olmalarının karşılığını alamamış olmalarıdır.

Asıl soru…?
Garibandan emekli olur mu değil…
Emekliyi gariban yapan ne oldu?

Cevabı herkes biliyor.
Ama en çok da susanlar bu yükü taşıyor.

Çünkü bu ülkede gariban, hala sesini yükseltmez. Ama yükü, hala dünyanın en ağır........

© Sonsöz