(Benim ağzımdan, bir bardak ince belli hakikat…)

Biz bu memlekette birçok şeyi tartışırız…

Siyaseti tartışırız, ekonomiyi tartışırız, trafiği tartışırız…

Ama bir şey vardır ki tartışılmaz:

Sabah gözümü açtığımda dünyayı kurtarmak gibi bir derdim yoktur.

Ama mutfaktan gelen o ilk çay kokusu yok mu…

İşte o koku, insanın içindeki bütün devrimleri başlatır.

Çay dediğin sadece bir içecek değildir bizde.

Çay dediğin bir haldir, bir sohbet bahanesidir, bir suskunluk arkadaşıdır.

Hatta bazen öyle bir noktaya gelir ki, insanın söyleyemediklerini bile demler…

Eskiden semaver vardı…

Öyle düğmeye bas, kaynasın, hazır olsun yok!

Sabır vardı, emek vardı, bekleyiş vardı.

Semaverin başında oturan büyükler…

Sanki çay değil de hayatı demliyordu.

Teknoloji ilerledi, kettle'lar geldi, çay makineleri çıktı…

Ama o semaverin dumanındaki muhabbet hâlâ icat edilemedi.

Bizde çay sınıf tanımaz.

Zenginin de masasında vardır, fakirin de.

Sarayda da içilir, gecekondu sofrasında da.

Bir bardak çay gelir…

Ve o ince belli bardak…

Bir sanat eseri gibi…

Altı dar, üstü geniş…

Sanki “hayatın........

© Sonsöz