Bir şiirle başlamak istiyorum yazıma. 

Metin Cengiz’in şiiri bu, adı: Hayat bir Düş. 

“Sanki dünyaya üç defa gelmişim / Üç dere akıp geçmiş yeryüzünden / Sularını ummana bırakmışlar / Çakılları kumları kalmış dışarıdaBir derenin manası uçurum / Bütün yollar buluşuyor aynı görüntüde / Kayalara çarpıp parçalanan bir sandal / Kalıntısı yüzüp duruyor içimde İkincisi anlamak isterken mecrasını / Dalıyor dağlarda akışının seyrine / “Hayat bir düş” diyor ve şimdi kayıp / İçinde yüzdüğü gördüğü rüya Diğerinin sözü akışında / Zamanı saçlarından yakalıyor / Geçtiği yerlerin ruhu /Damlıyor geceleri dizelerime”

“Sanki dünyaya üç defa gelmişim / Üç dere akıp geçmiş yeryüzünden / Sularını ummana bırakmışlar / Çakılları kumları kalmış dışarıda

Bir derenin manası uçurum / Bütün yollar buluşuyor aynı görüntüde / Kayalara çarpıp parçalanan bir sandal / Kalıntısı yüzüp duruyor içimde 

İkincisi anlamak isterken mecrasını / Dalıyor dağlarda akışının seyrine / “Hayat bir düş” diyor ve şimdi kayıp / İçinde yüzdüğü gördüğü rüya 

Diğerinin sözü akışında / Zamanı saçlarından yakalıyor / Geçtiği yerlerin ruhu /Damlıyor geceleri dizelerime”

“Zamanı saçlarından yakalamak” 

“Zamanı saçlarından yakalamak” 

Peki, zaman nedir? Hayat nedir? İnsan ömrü neye benzer? 

Kimi sıkıştırılmış zaman dilimlerinde, sürenin (durée) çok daha hacimli olduğunu sezeriz. Ölüm karşısında hissettiğim bu. Yanı başımda duran, varlığını bildiğim fakat onunla yaşamaya alışarak görmezden gelmeyi başardığım bir yakın arkadaş ölüm. Kimi kez kaygıyla göz göze geldiğim kimi kez aldırmazlıkla omuz silktiğim bir olgu ölüm fakat kendi ölümünü düşünmek ile bir yakının kaybı karşısında yaşanan altüst oluş, benzerlik kadar tuhaf bir uzaklık ve farklılık barındırıyor. 

Dayımı kaybettik. Ne tuhaf, birkaç gün önce konuşup bakıştığımız, susup hüzünlendiğimiz, kelimeleri yutup gülümsemeye çalıştığımız, elvedanın kaçınılmazlığında kabullenmeyi beceremeyip eğreti duran ellerimizi nereye koyacağımızı bilemediğimiz o hüzün dolu anlar yerini kaybın acısına bırakıyor; bir süre sonra özlem de karışacak bu tarifsiz duyguların seline. Sonra, sonra ise ölümü aradan çıkarıp gidenin bizde bıraktığı anılar, bizde cisimleştiği duygular, kokular, renkler, görüntüler gelip oturacak içimize. Dalında bir zeytin tanesi alıp götürecek sonbaharların kış hazırlıklarına; işte dayım orada, zeytin taneleri ile dolmuş cepleri, göz göze geliyoruz. Gülümseyerek olgunlaşmaya duran zeytinleri toplamaya devam........

© soL