Bazı futbolcuların hikâyeleri rakamlarla anlatılır.

Dakika başına ürettikleri xG ile.

Bazılarının hikâyeleri ise bir haritaya sığmaz.

Onları anlamak için, bazen bir çocuğun dedesinden duyduğu hikâyeleri dinlemek gerekir.

Bazen Almanya’nın kuzeyindeki gri gökyüzüne bakmak gerekir.

Bazen de Viranşehir’in sarı topraklarını hayal etmek.

Çünkü Deniz Undav’ın hikâyesi, istatistik sitelerinin tablolarında başlayan bir hikâye değildir.

Onun hikâyesi, hafızanın içinden geçerek gelir.

Eduardo Galeano, “İnsan, hikâyelerden yapılmıştır” diyordu.

Belki halklar da öyledir.

Çünkü bazı insanlar sadece yaşadıkları şehirlerden değil, taşıdıkları geçmişlerden doğarlar.

Deniz Undav da böyle doğdu.

Ama ailesinin hafızasında başka coğrafyalar vardı.

Kürt-Ezidi bir ailenin çocuğu olarak dünyaya gelen Undav, köklerini hiçbir zaman reddetmedi.

Çünkü insan bazen doğduğu yere değil, kendisine miras bırakılan hafızaya ait hisseder.

Belki bu yüzden onun oyununda gösterişten çok sadelik vardır.

Belki bu yüzden gol attığında çığlık atmaktan çok gülümser.

Belki bu yüzden takım arkadaşlarını kendisinden önce düşünür.

Bunların hiçbiri bir dinin futbol üzerindeki etkisi değildir.

Bunlar insanın yaşadığı hayatın, taşıdığı ailenin ve içine doğduğu kültürün karakterine bıraktığı izlerdir.

Bir zamanlar fabrikada çalışan genç adamın hayali Bundesliga değildi.

Önce........

© Serbestiyet