Bir çocuğun hayatında en az “evet” kadar önemli bir kelime vardır: hayır. Ancak birçok çocuk, bu kelimeyle ailesi tarafından hiç tanıştırılmadan büyür. İsteği ertelenmeyen, sınırla karşılaşmayan ve her talebi karşılanan çocuk, zamanla “hayır” ile nasıl başa çıkacağını öğrenemez. Bu eksiklik yalnızca çocuklukla sınırlı kalmaz; yetişkinlikte başkalarının sınırlarını tanımayan, reddedilmeyi tehdit olarak algılayan bireylerin zeminini oluşturur. “Hayır”ı kabul edemeyen çocuk, akran ilişkilerinde baskı kurar. Bir başka çocuk “istemiyorum” dediğinde duramaz; bunu kişisel bir reddediş gibi algılar. Bu noktada itme, vurma, zorla alma gibi davranışlar sıradanlaşır. Zamanında sınır konulmayan bu tutumlar, büyüdükçe biçim değiştirir; ergenlikte baskıya, yetişkinlikte kendisini kontrol edemeyen bir bireye ve kimi zaman telafisi olmayan şiddet biçimlerine dönüşür. Toplum ise, küçük yaşta öğretilmeyen bu tek kelimenin ağır bedelini hep birlikte öder. Çocuk, sınır koyulmayan bir ortamda büyüdüğünde, dünyayı kendi isteği etrafında dönen bir yer sanır. Oysa sınır, çocuğu kısıtlayan bir ceza değil; onu hayata hazırlayan en temel........

© Samsun Gazetesi