O kaldırımsız, her zaman çamur içinde, leş kokulu yampiri sokağa girince sağdan birinci ev onun oturduğu evdir. Dedesi yıllar önce Anadolu’nun küçük bir kasabasından kalkıp, o zamanki İstanbul’un ıssız bir bölgesi olan buraya gelmiş ve şimdi epey kalabalık bir aile olarak içinde yaşadıkları bu gecekonduyu dikmiştir. O, zamanla ötesine berisine kaçak ilaveler yapılarak iyice genişlemiş bu gecekonduda doğmuş ve büyümüştür. Şimdilerde on yedi yaşındadır. Biraz kavruk ve epey esmer bir ergendir artık. Üç yıl kadar önce çırak olarak yanına verildiği hemşerisi bir kaportacının  Tarlabaşı’ndaki işliğinde çalışır. Ev raconunu bilir. Haftalığını alınca eve eli kolu boş gitmez. Anacığına ve babasına üç-beş kuruş atmayı ihmal etmez. Bir ayağı doğuştan özürlü ablacığına da Mahmutpaşa işi kazaklar, bluzlar armağan eder ve ablası gözyaşlarına boğulur. Hiç de sevmemesine rağmen, eniştesine de bir iki paket sigara alır. İki yeğenine küçük oyuncaklar, çukulata, sakız, şeker falan almayı da unutmaz…

Bugünlerde........

© Muhalif