Bütün renkler aynı hızla kirleniyordu,birinciliği beyaza verdiler.

Tam bir çürüme... Tam bir kokuşma... Tuzun koktuğu yerdeyiz... Hatta suyun çürüdüğü yerde...

Eylül ayı içersinde Ankara ve İstanbul’a yaptığım bir haftalık, iş-eğitim-politik içerikli gezimin sonunda edindiğim duygu bu.

Son Türkiye seyahatimde gözlemlerim çok üzdü, hatta korkuttu beni…

Ekonomiye bakıyoruz, yerlerde... Enflasyon çift haneli. Üretim durgun...

Eğitim alanındaki durum içler acısı... Gençler geleceğini yurt dışında hayal ediyor…

Son olaylar ülke tarihinin en vahimlerinden. Eski bakanlar borsada milyarder oluyor...

Son makalemde değinmiştim. Kimse artık milyona bakmıyor. Hedef milyarder olmak...…

Bu ortamda aklıma sanat-edebiyat dünyasından örnekler geliyor.

Yakup Kadri KARAOSMANOĞLU ’’Sodom ve Gomore’’yi yazmıştı. Okumanızı tavsiye ederim. Oktay AKBAL ’’Önce Ekmekler Bozuldu’’ demiş ve aynayı toplumun yüzüne tutmuştu. Günümüzde bozulmayan ne kaldı dersiniz?

Bu konular yeni değil ki. Giovani BOCCACİO kaç yüzyıl önce ’’Decameron’’ romanını yazmıştı İtalya’da. Tekrar okusak mı?

Şu İtalya ne de çok sanatçı çıkarıyor... İşte bu İtalya’nın yetiştirdiği bir büyük sinemacı: Pier Paola PASOLİNİ. Büyük ve aykırı bir rejisör. Hangisi başyapıtı karar veremiyorum; 1971 yılında yönettiği ’’Decameron’’ mu yoksa 1975 yılında çevirdiği........

© Muhalif