İLAHLAŞAN DEVLETLERİN KURGUSAL CENNETİ: KAOSTAN DOĞAN DÜZEN
İLAHLAŞAN DEVLETLERİN KURGUSAL CENNETİ: KAOSTAN DOĞAN DÜZEN
Modern tasavvur, insanlığa bugüne kadar anlatılmış en parlak masallardan birini pazarlıyor: “İnsan Hakları ve Özgürlük.” Ancak bu söylemin cilası biraz kazındığında, altından devasa bir şiddet aygıtı, köksüzleşmiş kitleler ve egemenlerin bekası için bilinçli olarak üretilen sistematik bir kaos çıkıyor. İşte bu felsefi ve sosyolojik zemin, modern seküler düzenin ikiyüzlülüğünü en çıplak haliyle deşifre ederken, insanlığın kurtuluş reçetesi olarak bin küsur yıl önce sınırları vahiy tarafından çizilmiş fıtri hakları entelektüel bir terazide yeniden tartmayı zorunlu kılıyor.
Göklerden Yere İndirilen İlahlar: Machiavelli’nin Mirası
Modern devlet felsefesinin temelleri atılırken ilk feda edilen şey, insanın yaratıcısına karşı olan sorumluluğu oldu. Machiavelli ile başlayan ve kiliseden bağlarını koparma iddiasıyla yola çıkan sekülerleşme süreci, devleti yöneten erki ilahi denetimden muaf kıldı. “Kimseye hesap vermeyeceğiz” diyen bu yeni anlayış, aşkın olanı (kutsalı) hayatın dışına iterek merhametten yoksun, ölümlü yeni ilahlar türetti.
İlahi olandan soyutlanan akıl, insan onurunu korumak bir yana, onu egemen sınıfın dünyevi kazanç hesapları için şekillendirilebilen biyolojik bir “nesneye” dönüştürdü. Artık devletin zor kullanma gücü, ahlaki bir temele değil, Thomas Hobbes’un ifadesiyle “insanın insanın kurdu olduğu” vahşi bir savaş meydanının meşruiyetine dayandırılıyordu. Michel Foucault’nun da dikkat çektiği gibi, modern iktidar artık uyruğundakilerin zamanına, bedenine, emeğine ve nihayetinde yaşamına el........
