KATİLLER YETİŞTİRİYORUZ

17 yaşında bir çocuk, yaşıtı tarafından öldürüldü.

Detaylara girmeyeceğim. Çünkü asıl mesele nasıl öldürüldüğü değil; neden bazı çocuklar başka çocukları yok etmeye karar verecek noktaya geliyor?

Fail bir canavar değildi.

Ama masum da değildi.

Mağdur “şanssız” değildi.

Sadece korunamadı.

İkisi de bizim evlerimizden çıkmış çocuklardı. Ve biz hâlâ rahatız.

Çocuğumuz odasında saatlerce kapalı dururken kimlerle konuştuğunu, neye maruz kaldığını bilmezken, öfkesini nasıl boşalttığını sormazken, “bizim çocuk yapmaz” diyerek içimizi rahatlatıyoruz.

Oysa gerçek şu ki: Şiddet bir anda başlamaz. Önce dil sertleşir. Sonra empati kaybolur.

Sonra vicdan körelir. Ve bir gün biri ölür.

Bu çocuklar gökten düşmedi. Hepsinin genetiği bozuk değildi. Onları yetiştiren evler vardı.

Sustuklarında “büyüyor” dedik. Bağırdıklarında “ergenlik” dedik.

İçe kapandıklarında “telefonu bırakmıyor, zaten gençler hep böyle” deyip geçtik.

Ama farkediyorum bu tür cinayetlerde acı bir ortak damar var:

Öldürülen çocuklar çoğu zaman güzel yüzlü, başarılı, sevilen, hayatta karşılığı olan çocuklar.

Öldürenler ise kendini değersiz hisseden, görülmeyen, içten içe ezilmiş çocuklar. Çünkü sınırla beslenmeyen bir üstünlük duygusu, ilk engelde değersizliğe dönüşür.

Bu bir tesadüf değil.

Kıskançlık sadece başkasında olana özenmek........

© Mir'at Haber