RAHMETLE/YAĞMURLA ISLANMAK

Yeryüzü/dağlar, uyku/ölüm, gece/gündüz, semâ/güneş derken Nebe/14-16. âyetleri insân da dâhil tüm canlılar için bir başka hayat/diriliş unsuru/kaynağı olan “yağmura/suya” dikkatimizi çekmektedir: “Ve rüzgârın sürüklediği bulutlardan şarıldayan sular indirdik, [indirdik] ki onunla taneler ve bitkiler yetiştirelim, ve ağaçlarla kaplı bahçeler.”[1] Yağmur, arz’a hayat verici yönüyle Kur’ân’da kendisinden sıkça bahsedilen ve maddî olduğu kadar ruhî rahmet anlamında da kullanılan bir örnektir. Anlaşılıyor ki sadece güneş, yaşamın devâmı için yeterli değildir. Bunun yanında yeryüzünü yeşerten, dirilten ve topraktan çeşitli ürünlerin/nimetlerin çıkmasına vesile/aracı olan su da yaşamın olmazsa olmaz hayatî unsurlarından biridir. Bu gerçeklik Casiye/5. âyette şöyle verilir: “Gece ile gündüzün birbirini izlemesinde ve Allah’ın göklerden indirip onunla cansız toprağa hayat verdiği rızık imkânlarında ve rüzgârların değişmesinde, [bütün bunlarda] akıllarını kullanan insânlar için mesajlar vardır.”[2] Bir başka âyetse Yasin/33. âyetidir: “Onlar, ölü toprağa can vermemizde ve beslenmeleri için topraktan ürünler çıkarmamızda [yaratma ve diriltme gücümüzün] işâretini görürler.”[3]

Nebe/14. âyette yağmur getiren/taşıyan bulutlardan “el-mu’sırat” olarak bahsedilmesi çok anlamlıdır. Bu kelime, “sıkmak, bir şeyin suyunu, öz suyunu çıkarmak” anlamına gelen “ı’sar” türemiştir. Yine bu kelimenin “vakit” anlamına gelen “asr”dan geldiği de söylenmiştir.[4] Dikkat edilirse sıkmak anlamıyla vakit anlamı bir kelimede buluşmuştur. Buradan yola çıktığımızda........

© Mir'at Haber