Muğla'nın taş döşeli bir ilçesinde sabah, kendi sükunetiyle ağır ağır demleniyordu. Meydanın asırlık çınarları gece nemini yapraklarında saklıyor, zeytinliklerden süzülen hava, toprağın serinliğini masalara taşıyordu. Köşede beyaz bir örtü, demli bir çay ve tek kullanımlık iğnelerin dizildiği bir kutu.

Adam elli yaşlarının vakarını taşıyordu. Masanın önünde bir süre durdu, ardından sandalyeye ilişti.

"Eşim getirdi beni. Bir şeyim olmadığını göstereyim diye," dedi gülümseyerek.

Kadın, kağıt bardaktaki çayı onun eline iliştirdi. Kendi elini kocasının dizine koydu.

Hemşirenin sorusu üzerine adam omuz silkti.

"İyiyim, yorgunluk yaşın işi."

Kadın, elini dizinden çekmedi, bakışlarını da adamdan ayırmadı. Aradaki tüm yorumlayıcı bağlaçları bir kenara bırakarak, adeta bir tutanak soğukluğunda ama bir yol arkadaşı titizliğinde konuştu:

"Gece iki kez kalkıyor. Mutfağa gidip sormadan su içiyor. Yaz başında da söylemişti."

Adam omuzlarını düşürdü: "Unutmuşum."

Kadın: "Sen unutmuşsun. Ben........

© Milat