menu_open Columnists
We use cookies to provide some features and experiences in QOSHE

More information  .  Close

Kucağına kuş konabilen zeytin gözlüler

19 0
friday

Bir insanı tanımak için gösterilen özen, bir dünyanın geleceğini korumak için gereken sorumluluk...

Bir kuşun insanın kucağına konması, bir anda olmaz. Önce elin acele etmediğini, sesin ürkütmediğini, yaklaşmanın zarar getirmeyeceğini öğrenir. Sonra mesafeyi kendi isteğiyle kapatır. Güven dediğimiz şey, çoğu zaman büyük sözlerden değil, tekrar eden küçük davranışlardan doğar.

İnsan da sevdiği insanların yanında biraz böyle hissetmek ister.

Haftalar önce sözünü ettiğimiz kitabı hatırlayıp soran, önemli bir günümüzün nasıl geçtiğini merak eden, sevdiğimiz bir sporu hiç tanımadığı hâlde anlamaya çalışan insanlar vardır. Bir şarkı duyduklarında bizi hatırlar, bir yerde karşımıza çıkan küçücük bir ayrıntıyı bizimle paylaşmak isterler. Hiç gitmeyi düşünmedikleri bir yere bizim hatırımıza gelir, kendi başlarına tercih etmeyecekleri bir filmi birlikte izlemeyi kabul ederler.

Bunlar büyük fedakârlıklar değildir. Fakat insana, bir başkasının dünyasında gerçekten yer tuttuğunu hissettirir.

Çünkü insan bazen pahalı hediyelerden, gösterişli sürprizlerden çok, sıradan bir günün ortasında hatırlanmak ister. Konuşma bittikten sonra söylediklerinin de bitmediğini, bir başkasının zihninde kendisine ait küçük bir yer bulunduğunu bilmek ister.

Sevgi, her şeyi birlikte sevmek değil; sevdiğimiz insanın dünyasında önemli olan şeylere kendi hayatımızda da yer açabilmektir.

Bence ilişkileri güzelleştiren asıl incelik burada saklı. Bir insanı kendi kalıbımıza sokmaya çalışmak yerine onu tanımaya gönüllü olmakta, anlamadığımız şeyleri küçümsemek yerine merak etmekte, dinlerken yalnızca cevap verme sıramızı beklememekte...

Üstelik bu özen, bir insanın kırıldığı yerde daha da anlam kazanıyor.

Birini incittiğimizde yalnızca özür dilemek yetmiyor. Onu neyin yaraladığını anlamak, kendi davranışlarımızı sorgulamak ve aynı hatayı tekrarlamamak için çaba göstermek gerekiyor. Çünkü özür, söylenen bir cümle; değişim ise gösterilen bir irade.

İnsanı gerçekten önemsediğinizi, yalnızca söyledikleriniz değil, sonrasında değiştirmeye gönüllü olduklarınız da gösterir.

Fakat dikkat dediğimiz şey yalnızca iki insan arasındaki ilişkilerde aranacak bir erdem değil. Biraz da yaşadığımız dünyaya, ülkelerin birbirlerine ve gelecek kuşaklara bıraktıklarına bakmak gerekiyor.

Elbette iki insanın ilişkisiyle devletler arası siyaset bire bir kıyaslanamaz. Ancak ikisinin önünde de düşünülmesi gereken benzer bir soru var: Attığımız adımın bedelini kim ödüyor, bıraktığımız iz kimin hayatında kalıyor?

Bu vicdani yükümlülüğün işaret ettiği yer, kuşaklar arası adalet. Bugünün insanının, henüz doğmamış insanların yaşayacağı dünyaya karşı taşıdığı sorumluluk... Dünyayı yalnızca bize ait bir mülk değil, bizden sonrakilere de bırakacağımız bir emanet olarak görebilmek.

Antalya'da devam eden COP31'in liderler buluşmasında, İran Cumhurbaşkanı Mesud Pezeşkiyan'ın 11 Kasım'daki konuşması bu soruyu uluslararası gündemin ortasına taşıdı.

Pezeşkiyan, ABD ve İsrail'in İran'a yönelik saldırılarının çevresel zarara yol açtığını ileri sürerek bu zararların belgelenmesini, değerlendirilmesini ve uluslararası tazmin yolları geliştirilmesini istedi. Böylece savaşın yalnızca askerî, siyasi ve ekonomik sonuçlarını değil, doğaya bıraktığı ağır faturayı da iklim zirvesinin gündemine........

© Milat