İskenderpaşa'nın asırlık taş duvarlarına vuran ikindi gölgeleri, avlularda nesillerdir biriken o ağırbaşlı sükûneti usulca taşır yeryüzüne. Parmak uçlarımızı o yosun tutmuş, soğuk taşlara dokundurduğumuzda, asırların nefesini tenimizde hissederiz; havada, yağmur yemiş ahşap pervazların o genzi yakan, kadim ve kekremsi kokusu dağılır. Taşların damarlarından süzülen zaman, insanın o bitmek bilmez telaşını bir serinlik gibi toprağa işlerken; dışarıdan, sokağın o dinmek bilmeyen, insana yorgunluk veren uğultusu çalınır kulağımıza. Ahşap pervazın sokağa düşen gölgesinden akıp giden hayatı izlerken; dünya yolcularının kendi içsel yenilgilerini başkalarının omuzlarına yükleme hevesine, o dinmek bilmeyen toplumsal gürültüye tanıklık edilir.

Kalp, fırtınanın ortasında kalanlara sarsılmaz bir merhamet şerhi düşmeyi arzular. İnsaf; karanlığı büyütmeden hakkı gözetebilmek, çamuru ait olduğu çukura bırakıp toprağın duruluğunu koruyabilmektir. Ancak olguların o çıplak, pürüzsüz ve soğuk ağırlığı, hislerin önüne derin bir set çeker. O temkinli sessizlik, verinin sadakatini koruyan o dar ve çetin patikada, çöldeki ağır bir yükü sırtlananların sabrıyla yürümeyi tek seçenek kılar.

Olguların cihan kayıtlarına geçen arındırılmış dizilimi, sahneyi tüm yalınlığıyla orta yere sermektedir. Kamuoyuna yansıyan bazı hukuki süreçlerde, yüksek meblağlı kayıt dışı servet ve ticari usulsüzlük iddialarıyla gündeme gelen dosyalara ilişkin tedbir kararlarının kaldırılması tartışılırken; başka bazı dosyalarda afetin ilk anından itibaren sahada görev alan sivil toplum temsilcilerinin hukuki süreçlere dâhil edilmesi ve haberleşme kanallarına yönelik bazı uygulamalar kamuoyunda geniş yankı bulmaktadır. Hiçbir yönlendirici sıfat taşımadan yan yana duran bu iki tablo, bu sessiz tezadı keşfe açık bırakmaktadır.

İnsanın, gözlerini........

© Milat