Medrese defterlerinde metin sayfanın ortasında durur, hâşiye kenarda. Metne şerh yazılır, şerhe hâşiye, hâşiyeye bir hâşiye daha. Zamanla kenarlar kalabalıklaşır ve ortadaki cümleye varmak, çevresini kuşatan yazıyı aşmayı gerektirir.

Dün Atlanta'daki G20 dışişleri toplantısı ortak bildirisiz sona erdi. Ortak metin çıkmayınca görüşmelerin özeti metnin yerine geçti; hâşiye makama oturdu.

Her işin bugün de bir kenarı var. Akşam yediyi geçmiş, günün asıl işi bitmiştir. Masanın üstünde çay soğumuş, bardağın dibinde çökmüş bir şeker kalmıştır. Telefonda okul grubundan bir ileti cevap bekler. Yenilenecek bir üyelik, onaylanacak bir randevu, kutuya sığmayan bir fotoğraf, yarım kalmış bir form sırasını gözler. İnsan asıl işini bitirmiştir. Yorgunluğu ise defter tutmuş bir kâtibin yorgunluğudur.

En parlak saatlerini asıl işe verdiğini sanır. Hesap dökülünce o saatlerin bir kısmını hâşiyenin yediği görülür. Buna hâşiye ağırlığı diyorum. İşin kendisine ait olmayan, ama işin........

© Milat