Bugün dünyanın en ağır cümleleri iki şehirde kuruluyor.

Antalya’da, Akdeniz’in mavisine açılan kongre salonlarında 95 ülkeden 102 lider bir araya geliyor. İklim değişikliği, enerji güvenliği, gelecek kuşakların yaşayacağı dünya. Kuzeyde, Liffey Nehri’nin gri sularına bakan Dublin’de yaklaşık elli lider. Avrupa’nın güvenliği, kıtanın geleceği.

Dublin’deki toplantının hemen öncesinde Abu Dabi’de ABD arabuluculuğunda yürütülen Rusya-Ukrayna görüşmeleri var. Oradan çıkan diplomatik trafik Avrupa’nın gündeminde. ABD temsilcileri Moskova temaslarının ardından İrlanda’da Ukrayna Devlet Başkanı Zelenskiy ile görüşecek. Barışın nasıl kurulacağı, Ukrayna’nın Avrupa güvenlik düzeninde nasıl bir yer alacağı, müzakere masasında kimin bulunacağı tartışılıyor.

Dünya, protokollerin, diplomatik temasların, taslak metinlerin ve uzun müzakerelerin içinde kendi geleceğine yön arıyor. Değişen dünyada yarını nasıl güvence altına alacağız? Salonlarda kurulan cümleler uzadıkça hayatın gerçek akışına değen kısım daralsa da, bunların hepsi gerekli. İnsanlığın büyük sorunları, işini bilen, sorumluluk taşıyan ve kararlarının sonuçlarını hesaplayan insanlar olmadan çözülemez. Ancak ustalığın da bir sınırı var: İnsan bir şeyi çok iyi bildikçe bazen onun dışındaki dünyayı görmeyi unutuyor.

Büyüdükçe adlandırıyoruz; adlandırdıkça tanıdığımızı sanıyoruz. İrfan geleneğimiz, gözün baka baka görmez oluşuna çoktan adını koymuştur: Ülfet perdesi. Alışkanlığın ve çok bilmenin getirdiği o ince körlük. Her sabah önünden geçtiğimiz çınar, bu perde yüzünden zihnimizde bir ağaçtan ibaret kalıyor. Gövdesindeki eski çatlağın arasından yeni bir dal uzanıyor; yapraklarından biri diğerlerinden önce sararıyor. Yağmurun ardından kabuğu koyulaşıyor, dallarının arasına bir serçe sığınıyor. Kaldırım taşlarının arasından kendine yol bulan ince bir ot, çay ocağının önünde soğuk........

© Milat