A nosa xente noutros tempos marchou polo mundo. Ían homes e mulleres chorando, buscando consolo, pan e salario. Fuxían da fame e da miseria como foxen os que veñen, non se sabe de onde. En verdade, veñen de onde hai fame e miseria, de aló ou de aí, de cerca de onde estamos. Aquí, nesta esquina do mundo, onde espertamos, durmimos e pensamos que a fame e as guerras hai que desterralas.

Veñen os inmigrantes e aquí encontran repouso, traballan, pelexan cos papeis, polos papeis legais e andan no que moitos non queren. Traballan na construción, na agricultura, na gandería,........

© La Región