Ben yaşamım boyunca çok insanla tanıştım. Haberci olduğumuz için çoğu zaman iyi haberlerle karşılaştık, kötü haberlerle de… Bazen bu haber hengâmesinin içinde üzüldük, bazen sevindik. İyi dostlarımız oldu, sırdaş olduk. Bazı dostluklar kalıcı oldu, bazıları ise unutulup gitti.

Biz yıllar öncesinde arkadaş ortamlarında ya da birebir sohbetlerde insanların evdeki yaşamlarını, sitemlerini, geçimsizliklerini, dertlerini dinlerdik. Bunların gerçekten yaşanıyor olması bizi üzerdi. Sonra teknoloji gelişti… Birdenbire hayatlar toz pembe oldu. Tabii bu sadece dijital hayatta. Şimdiki yaşamımızda herkes mutlu görünmeye başladı.Sosyal medyaya şöyle bir giriyorsunuz…Bir bakıyorsunuz herkes aşık. Hem de öyle böyle değil.Sabah kahvesini birlikte içiyorlar, gün batımında el ele geziyorlar, story’de birbirlerine “ruh eşim” yazıyorlar. Adam karısına sürpriz yapıyor, kadın eşine “İyi ki varsın aşkım” diye reels hazırlıyor.

Bir tek bizim evde kumanda kavgası varmış gibi hissediyorsunuz.

Geçen gün düşündüm…Bu sosyal medya çiftleri ne ara bu kadar kusursuz oldu?Biz daha “Akşam ne yiyelim?” sorusunu kavgasız atlatamıyoruz. Onlar Bali’de hindistan cevizi içerken birbirlerinin gözlerine bakıyor.

Ama işin komik........

© Kocaeli Koz