Empati, bir toplumun görünmez altyapısıdır. Yasalar ve kurumlar ne kadar güçlü olursa olsun, insanlar birbirini anlama becerisini kaybettiğinde toplumsal bağlar zayıflar. Empati, birlikte yaşamanın sessiz sözleşmesidir.

Bu beceri doğuştan gelen bir potansiyel olsa da gelişmesi eğitim ve kültürle mümkündür. Çocukluktan itibaren farklı deneyimlerle karşılaşmak, bireyin bakış açısını genişletir. Edebiyat, sanat ve kamusal tartışmalar empatiyi besleyen alanlardır; çünkü insanı başkasının yerine geçmeye davet eder.

Empati çatışmaları ortadan kaldırmaz, fakat onların yönetilme biçimini değiştirir. Anlaşıldığını hisseden birey savunma refleksini azaltır ve diyaloğa açık hâle gelir. Bu da daha olgun bir toplumsal iklim yaratır.

Toplumda empatiyi inşa etmek uzun vadeli bir kültürel projedir. Medyanın dili, eğitim sisteminin yaklaşımı ve kamusal söylem bu projede belirleyici rol oynar. Empati arttıkça kutuplaşma azalır ve ortak zemin genişler.

Sonuçta empati zayıflık değil, güçtür. Başkasını anlamaya çalışmak, kendi kimliğini kaybetmek değil, onu derinleştirmektir. Toplumlar bu gerçeği kavradıkça daha dayanıklı hâle gelir.

© Kıbrıs Postası