Her Ramazan geldiğinde, hüzünle ve muhabbetle hatırladığım bir isim var: Hilmi Oflaz.

Hüzün kısmı şuradan gelir…

İstanbul’da İLESAM’da oturuyorduk. Ezana bir dakika vardı. Hilmi Abi çıkageldi: “Haydi gençler, iftara gidiyoruz,” dedi.

Sevinçle peşine takıldık. Bizi Birlik Vakfı’na götürdü. Kapıda durdurulduk: “Davetiyeniz yok, alamayız.”

Üç öğrenciydik, onun misafiriydik.

O an Hilmi Abi’nin yüzündeki kırgınlığı görmeliydiniz. O gün bugündür o vakfın önünden geçmem.

Şimdi muhabbet faslı…

Hilmi Oflaz, benim Hilmi Abim. Herkesin Hilmi Abisi.

“Abi” deyip geçiyoruz ama zor zamanda konuşmak, bir ömür insanlara omuz olmak kolay değildir.

Kolay mı bir ömür boyunca “abi” diye anılmak?

Onu ne zaman görseniz yanında iki şey olurdu: Kitaplar ve ikram........

© Karar