Tarihe dönüp baktığımızda ecdadımızın inşa ettiği nizam, yalnızca askeri ve siyasi bir güç değil; her şeyden evvel bir “ahlak medeniyeti” olarak tecelli etmişti. İnsana sırf insan olduğu için hürmet gösterilen, yaratılmış her cana şefkatle yaklaşılan, başkasının hakkına ve namusuna kendi canı gibi sahip çıkılan bir terbiye vardı. Beytülmalin tek bir kuruşuna dahi el uzatmamak, emanet edilen vazifeyi kılı kırk yararcasına ifa etmek, yalandan ve sahte şahitlikten fersah fersah uzak durmak o medeniyetin omurgasını oluştururdu. Türk töresinde de inancımızda da emanete hıyanetin ve ahlaksızlığın hükmü en ağır şekilde verilirdi.

Peki bugün nereye savrulduk?

Kendilerine millet adına güvenilmiş, yetki ve makam tevdi edilmiş koca koca isimlerin menfaat şebekeleri kurduğuna, adliye koridorlarında hesap verdiğine........

© Karadeniz'de sonnokta