BİR süredir dersimiz buydu.

Ne zaman bir tenhada otursak ve “İki lafın belini bükelim canlar” desek dilimize “Çıkmaz sokak ve dostlar mezarlığı” konusu düşüyordu.

Her oturuşumuzdaysa bir başka açı buluyordu konu. Yeni açılımlar zihnimize berraklık sunuyordu.

Bahsimiz elbette mimari değil. Belediyecilik açısından ele alıyor değildik konuyu. Bunlar ehlince zaten düşünülüp tasarlanmalı.

Derdimiz, sızımız başkaydı. Daha doğrusu başka olmasını istiyordu. O nedenle bir müddettir bu konuyu gündeme getiriyordu.

Demek ki, henüz geçer not alamamıştık.

GİRİŞİ olup çıkışı olmayan sokak için bu tâbir kullanılıyor ancak…

Bizler birer çıkmaz sokak değil miyiz?

Nice dostlar, yârenler bu çıkmaz sokakta kaybolmadılar mı?

Nefessiz kalmadılar mı?

Çoğumuzun içi bir nevi “Dostlar Mezarlığı” değil mi?

BİRAZ düşünülürse hak verileceği ümidindeyim.

Şöyle de........

© İstiklal