Her daim aynı çizgi üzerinde seyretmiyor.

İnişleri ve çıkışları bol.

Sevinçleri var, kederleri de bol…

Mutluluk bahçelerinde de dolaştırır, acının kıskacında da öğütür.

Pencerelerden yağmuru da seyrettirir, çamurlara da bular.

İçinin içine sığmadığı da olur, nefes alamadığın vakitlerde…

Hasretin harmanında da kavurur vuslatın demini de sunar.

İlkbaharı da görür serinlersin kışa maruz kalıp üşürsün de…

Bazıları bir yönü daha fazla tadarken kimileri de diğer yana gark olur.

RASTLADIĞIMDA kendi duyacağı kadar bir ses tonuyla konuşuyordu.

“SEN benim gam salanım değil, gam alanımsın.

Alanım dedimse sevdiğim, gam aldığım alan değilsin. Mevcut gamımı alan, onu bertaraf edenimsin.

Gamım bertaraf olduğunda ben artık daha bi kendim........

© İstiklal