HAYATA dair nice kurallar vardı elbette ama Cânperver Sultan dönüp dolaşıp her şeyi “Anasır-ı Erbaa” gibi buraya bağlardı.

Adı esasen “Durmuş” olarak konulmuş. Bir müddet bu şekilde seslenilmiş. Oda nerede durulacağını, hangi kurallara ne sebeple riayet edileceğini daima bilmiş. İsmine muhalif bir yapı geliştirmemiş.

Zamanla bu ismi arka plana düşmüş. Annesinin kalbinden çağlayanlar gibi coşup gelen bu Cânperver tanımlamasıyla çağrılmış. Kırk yaşından sonraysa mânâ sofrasına oturduğu mürşidi ismine Sultan’ı eklemiş.

Artık herkes bu şekilde anıyor: Cânperver Sultan.

OSMANLICA kökenli bir kelime…

Günlük yaşamda çokça kullanılır “Can” hitabı…

Hele de Mevlevi dervişleri ve başkaca bazı meşrepler daime isim yerine birbirini bu şekilde ünlerler.

Besleyen demektir ilk anlamı. İnsanın ruhunu ıtırlar hoş gelmesi sebebiyle. Ferahlık sunar muhabbet peymanelerinde. İşte tam bu safhadaysa cana can gelir. Nefes alır.

Ruh demektir aynı zamanda. Hayat demektir. Varlık sahnesine çıkmaya işarettir.

FARSÇA ile birleştiğinde yani sonuna “Perver” eklendiğinde anlam pekişir. Kök salar. Besleyen, koruyan, büyüten, yetiştiren, seven gibi ilaveler alır ki sarsmak ne mümkün.

Zorlayın mânâ hafızanızı…

Hamiyet-perver, haysiyet-perver, hüner-perver, maarif-perver, misafir-perver, vatan-perver, din-perver… Hâlâ izleri vardır.

Derviş Ali’nin “Ala gözlü nazlı pirim / Gönül senin pervendedirBen severim sen kaçarsın / İman senin nerendedir” bu anlamı destekleyen deyişi bir........

© İstiklal