Ekim ayının üstünkörü soğukluğu var avuçlarımda… Çalakalem ezberlediğim duraklardan birinde iniyorum yine, fakültede artık günler su gibi akıyordu. Kim bilir ne bekliyordu bizi kapalı kapıların ardında ki dolu sınıflarda.

Bugün her zaman ki ciddiyetini kuşanmış bizim bu taş avlu… Ötesinde mermer basamaklı merdivenler…

Sahi duyar mıydı kışın da ayak seslerini?

Yoksa hep öğrenci patırtısı mıdır bu?

Gönlümüzü ancak kitaplar ısıtacak belli ki… Her giren hoca bir kitabını tavsiye ediyordu bizlere…

Sahi bu kadar okusam gelir miydi bahar?

Her dersin kendine münhasır tarafları vardı. Mantık dersinde Platon ile Sokrates’in dahi uzlaşamadığı konuları biz uyarlıyorduk. Bizler yine ikisini alttan alıyorduk. Neyse ki ben bu dersi üstten alanlardanım…

Dersin hocası, mantığı çok sevmiş olacak ki gayri mantıki hiçbir şeyi kabul etmiyordu…

Mantık dersini, içinde tebessümün dahi olmadığı bir ders olarak hatırlayacağım. En çok ben çalışacak en çok ben giydirecektim kavramları tümellerin üstüne. Hocamızın dediği gibi her şey mantık da olsa ben içlemi kaplamını geçen bir uçurtma uçuracaktım dersin göğüne… Dersin adı her ne kadar mantık da olsa sorulan cevaplara, izah verince; Kitap da ki tanımı istemiyorum diyen hocaya şiir mi yazmak gerekirdi bilmem. Belli ki dersin kitabı ile yetinmeyin demek ister. Yine de her gayreti azımsamamaktır mantığın şanına yarayan… Mantığa nutuk çekme zamanı değil şimdi… Hocamız bizi pişirmek için zihnimizi yoğuruyordu adeta… Ya pişecek ya da taşacaktık üçüncü şıkkın imkânsızlığı vardı çünkü…

Ve teneffüs… Zihinlerdeki tasavvurları ve........

© İnsaniyet