İnsanlık tarihi boyunca “güç” ve “temsiliyet” kavramları her zaman tartışma konusu olmuştur. Bir masanın arkasına geçmek, bir unvana sahip olmak ya da bir karar mekanizmasının başına oturmak, sadece bir iş tanımı değişikliği değil; aynı zamanda insanın ruhsal dünyasında, egonun derinliklerinde yaşanan büyük bir sarsıntıdır. Toplumda sıkça karşılaştığımız “Makama oturdu, çok değişti” serzenişi, aslında sosyolojik ve psikolojik bir vakıanın dışa vurumudur. Peki, nedir bu koltuğun sırrı? İnsanlar neden o deriden ya da ahşaptan mamul nesneye oturduklarında başkalaşırlar?

Makamın Hipnotik Gücü ve Değişimin Psikolojisi

Makamın insanı değiştirmesinin temelinde yatan en büyük etken, “güç zehirlenmesi” olarak adlandırılan fenomendir. Kişi, oturduğu koltuğun kendisine sağladığı imkanları kendi kişisel başarısı ve üstünlüğü sanmaya başladığı an, değişim kaçınılmaz olur. Artık o koltukta oturan kişi “ben” değil, “makamın kendisi” haline gelir. Etrafındaki insanların saygı gösterisini şahsına değil, temsil ettiği güce yaptığını unutan birey; kibrin pençesine düşer. “Burnundan kıl aldırmayan” tabiri, tam da bu noktada devreye girer. Bu kişiler, ulaşılamaz bir kale inşa ederek kendi eksikliklerini ve korkularını gizlemeye çalışırlar. Nezaketin yerini sertlik, istişarenin yerini dikte alır.

Oturduğu makamın hakkını vermek yerine, o gücü bir zırh gibi kuşananlar, aslında o koltuğun ağırlığı altında ezilenlerdir. Gerçekten liyakatle, bilgiyle ve adalet duygusuyla o makama gelen birinin “burnundan kıl aldırmama” gibi bir lüksü yoktur; çünkü o, makamı bir hükmetme alanı değil, bir hizmet alanı olarak görür.

“Çok Yoğunum” Zırhı ve Cevapsız Çağrılar

Bu değişimin en somut göstergelerinden biri de iletişim duvarlarıdır. Makam sahibi olmadan önce her telefona koşan, her selamı alan kişiler; o koltuğa oturduktan sonra bir anda ulaşılmaz bir “yoğunluk” perdesinin arkasına saklanırlar. Telefonlara bakmamak, geri dönüş yapmamak veya sürekli toplantıda olduğunu beyan etmek; genellikle gerçek bir iş yükünden ziyade, statü farkı yaratma çabasıdır. “Ben çok önemli biriyim ve vaktim çok kıymetli” imajı çizerek, kendilerini toplumun ve eski dostlarının üzerinde konumlandırırlar.

Oysa gerçek yönetici, hiyerarşiyi iş akışı için kullanır, insanları........

© Hedef Halk