Bugün özellikle büyük şehirlerde yaşanan barınma krizinin ardında iki büyük sebep var. Birincisi, kırk yıldır ekonomiyi inşaat ve rant üzerinden döndürmeye çalışan büyüme modelinin konutu bir ihtiyaç olmaktan çıkarıp tümüyle bir yatırım aracına dönüştürmesi. İkincisi ise bu dönüşümle birlikte, özellikle son on yıldır ücretlilerin, emeklilerin ve öğrencilerin gelirlerinin kira karşısında eriyip gitmesi.

Bazı belediye bürokratlarının ve gayrimenkul danışmanlarının düşündüğünün aksine insanlar, yaşadıkları sorunun geçici bir arz-talep dengesizliği olmadığının ve piyasanın kendi kendini onarmayacağının farkındalar. 

1980’lerde toplu konut fonlarıyla başlayan, 2000’lerde TOKİ’nin olağanüstü yetkilerle donatılmasıyla resmileşen ve “kente karşı sürekli imar savaşı” olarak özetleyebileceğimiz politika ülkemizi öyle bir noktaya getirdi ki şehir plancılarını bile meslekten soğutacak düzeyde planın buharlaştığı beton bir distopyayla baş başa kaldık. Kamu, konut alanından planlı biçimde adım adım çekilerek açılan boşluğu tümüyle müteahhitlere, emlak spekülatörlerine ve aracı şirketlere terk etti. Kentsel dönüşüm formunda semiren ve büyüyen yapılar bunlar. Geldiğimiz noktada imar tadilatları meclis kararlarından çok yandaş şirketlerin ihtiyaçlarına göre yazılıyor, yeşil alan diye işaretlenen arsalar bir sabah AVM olarak uyanıyor. 

Hangi ilçede kaç müteahhit birbiriyle parsel kapmaca oynuyor diye merak ediyoruz. Bir........

© Haberton