Bu kararı alırken Abraham Lincoln’ün, “Son tahlilde önemli olan yaşamımızdaki yıllar değil, yıllarımızdaki yaşamdır!” sözünün bana eşlik ettiğini baştan söylemeliyim. O halde bazen değip geçen, bazen delip, bazen oyup geçen farklı sayfalarda dolaşmaya bugünlük hazır olun lütfen…

Bir yerlere gitmek, farklı insanları tanımak ve değişik lezzetleri tatmak insanın sınırlarını genişletiyor, sinirlerini gevşetiyor, bazen gönül tellerini titretiyor, bazen hayret ve şaşkınlığa neden oluyor. Örneğin, dünyanın uzak bir köşesinde karşılaştığınız başka başka hayatlara benzer hayatlar yaşadığınızı görüp şaşıyor ya da ortak paydalarınızın çokluğu karşısında duruyorsunuz. Sonuçta da kiminin sorularını, kiminin sorunlarını çok iyi bildiğinizi görüyorsunuz.

Gezip gördüğüm yerler, oralarda tanıştığım insanlar hem görsel, hem duygusal hem de bilgi ve deneyim olarak beni hiç terk etmediğinden sadece kitaplarda, konuşmalarda, özelimde kalmasın diyerek, gezip gördüğüm yerlerden günlük yazılarımda da söz ederek, oraları okurlarımızla birlikte dolaşmayı yeğledim.

Demem o ki; bu yazımda gurbet ellerde tanıyıp dost olduklarımla, söyleşi yaparak hayatına dokunduklarımla, kendi içsel yolculuğumdan bana kalanlarla, yüreğimde derin iz bırakanlarla sizleri buluşturacağım…

Ne sorunlar bitti, ne anlatılanlar…

Ülkeleri dolaşırken öyle kadınlarla karşılaştım ki, Türkiye’den geldiğimi duyunca, hele de konuşmaya başlayınca -deyim yerindeyse- çenemiz düştü. Konuşmaktan, soru sormaktan yorulduk. Ama anlatacaklarımız da, sorularımız da, paylaşacaklarımız da bitmedi.

“Ben özgürce kanat çırpmak için geldim buralara” dedi biri! “Ekmeğimin peşinden koştum, ama onu da gönlümce bulamadım” dedi bir başkası! “Felek benim taşımı çok uzaklara attı” diye iç geçirdi Samsunlu olup Arjantin’de terzilik yapan biri! “Yürek vurgunu yedim, alıp başımı çıktım” diye açıkladı bir diğeri geliş nedenini! “Evin başköşesini ‘şark köşesi’ yaptım, bakıp dalmak için gerilere ve memlekete” diye özetledi ABD’deki Bahar vatan hasretini…

“Yazmak........

© Gerçek Gündem