Yıllarca susan ya da susturulan, yok sayıldığı için tüm duygularını erteleyen, günün birinde “yetti artık!” deyip ayağa kalktığında şaşırtan, ritmi değiştiren ve o günü yaşamının dönüm noktası sayanlar yok mu? Bugün onları konuşalım…

Değeri verdiğinde değil, geri çekildiğinde anlaşılan; sessizliği ve yokluğuyla varlığının ne anlama geldiğini geç de olsa kanıtlayan; bazı gerçekler o çekildikten sonra ortaya çıktığı için çevreden gelen tepkileri ya da şaşkınlıkları şaşırmadan karşılayanlar yok mu? Bugün onları konuşalım…

Yine içimizde biriktirdiğimiz, muhatabını bulamayan, çözümlenmemiş sorunlarımızın nelere yol açtığını; kapatamadığımız boşlukların hangi kararları almamıza neden olduğunu; yüzümüzdeki derin çizgilerin ardındaki nice öyküleri, keşkeleri konuşalım…

Yetinmeyelim. Güçlü ve mutlu görünme çabasının zorlu bir süreç olduğunu, yetenek hatta sanatsal bir beceri gerektirdiğini, açık kapı bırakmanın o alanda yeri olmadığını konuşalım…

Ve unutmadan; sessiz kabullenişlerin, ağlama duvarına dönüşlerin, her yeni gün karşımıza yeni soru işaretleri ve sorunlar çıkaracağını, yenilerini katacağını; depoda kilitli tutulan, yıllarca üstü örtülen ve yürek bagajlarında bekletilen imdat çığlıklarının yorgunluğa, tükenmişliğe, bıkkınlığa, yaşamdan tat almamaya yol açtığını konuşalım…

Sorunun düşmek değil, düştüğünde neye tutunacağını bilmekle çözüleceğini; kalkmanın yollarını bulmanın sabır, tahammül, özveri gerektirdiğini; karanlığın yanında ışığın, siyahın yanında beyazın da olduğunu; ne istediğini bilmek kadar neyi istemediğini bilmenin de önemini; körü körüne kabullenmenin artı ve eksilerini; kişiyi yoranı değil rahatlatanı, eksilteni değil tamamlayanı bulmasının yolunu yordamını........

© Gerçek Gündem