KADİM ŞEHRİN GÖNÜL MİRASI. . .
Şanlıurfa’nın bazı kokuları vardır; insanı çocukluğuna götürür, eski mahallelerin dar sokaklarında dolaştırır, unutulduğu sanılan hatıraları yeniden canlandırır. Taş fırından yükselen sıcak ekmek kokusu da bunlardan biridir. Hele bu ekmek, üzerine küncü (susam) serpilmiş, hayır niyetiyle hazırlanmış ve sokak sokak dağıtılıyorsa, artık sıradan bir yiyecek olmaktan çıkar; bir şehrin vicdanını, merhametini ve kültürel hafızasını temsil eder. İşte Urfa’nın küncülü ekmek geleneği, tam da böyle bir hikâyedir. Bugün modern hayatın telaşı içinde pek çok değerimizi yeniden hatırlamaya çalışırken, Şanlıurfa’da yaşatılan bu gelenek bize önemli bir gerçeği anlatıyor: Bir şehrin zenginliği yalnızca sahip olduğu tarihî eserlerle değil, insanlarının birbirine uzattığı gönül eliyle ölçülür.
Şanlıurfa’da özellikle perşembeyi cumaya bağlayan akşam, hayırseverlerin sipariş ettiği küncülü ve şekerli ekmekler taş fırınlarda hazırlanır. Ekmekler fırından çıkarıldıktan sonra parçalara bölünür; fırıncı çırağı ya da görevlendirilen kişiler tarafından esnafa, çocuklara ve sokaktan geçen vatandaşlara dağıtılır.
Bir hayırsever fırına gider, ekmek parasını bırakır. Fırıncı hamuru hazırlar, küncüyü serper, ateşin başında emeğini ortaya koyar. Ardından bir parça ekmek, hiç tanımadığı bir insanın eline ulaşır. Ne veren alanı tanır ne de alan verenin kim olduğunu bilir. Gerçek iyilik, biraz da budur: İsminin duyulmasını beklemeden vermek, karşılığını insanlardan değil vicdanından beklemek.
Urfa’nın tarihini konuşurken Göbeklitepe’den Harran’a, Balıklıgöl’den tarihî çarşılara kadar pek çok değeri sayarız. Oysa........
