Yeni yıl geldi. Yenilenen ölümler, acılar, zulümler oldu. Yokluk, yoksulluk üç beş kuruşa cilalandı. Açlığa talim bitmedi. Kalabalıklar el koymayınca yenilenecek dünyaya.

Gölgenle barışık ol. Arkana geçerse düşürür. Önünde olursa durdurur. Güneşli günlerde nerede, nasıl duracağını bil. Gölgeni kolla.

Cep telefonu adı eskide kaldı. Cep yerine elden ele teleel oldu şimdi. Kimsenin kafası kalkmıyor elinden düşürmediği ekrandan. Sevincini, sevdasını, yıkımını, acısını yansıtarak her şeyi. Gün yirmi dört saat. Düşlerini yansıtan geceleri.

Kış mı karartan renkleri, ışığı kusan; yoksa ne varsa demir, çelik- betondan oluşan, kara asfaltla karartan manzaramız mı?

Taksim’de büyük cami, herkese açık. Caminin tam karşısında, meydanın ortasında yükselen Cumhuriyet Anıtı halka kapalı. Çevresini saran yemyeşil tarhlarda baharda açacak renk renk çiçekleriyle hapiste. Demir parmaklıklı bariyerlerle çevrili. Polis gözetiminde.

Ağlamaktan gözlerimizde yaş kalmadı. Bağırmaktan sesimiz kısıldı. Yüreklerimiz dayanmaz oldu artık. Kan ağlıyoruz çocukların akan/akıtılan kanlarına.

Bahar gelecek; papatyaları, karıncalarıyla. Bütün bir kış kapalı kapılar ardında kalanlar dökülecek sokaklara; çiçek kokularıyla dolacak odalar pencereler açıldığında.

Başkası sokmasın diye ellerini, kapatıyorsun ceplerini. Erişemese de senin elin. Altından deliyorken birileri bütün cepleri. Çalıyorken içindekileri.

© Evrensel