AGANTRO A manosfera ‘forocochera’ en reacción: cando o acoso se organiza contra os feminismos

Agantro, Gets-it, Universidade de Vigo

Un ecosistema dixital marcado pola identidade misóxina

O termo manosfera fai referencia a un entramado internacional, organizado cunha intenacionalidade común de carácter política a través de foros, redes sociais, canles de vídeo, comunidades de xogadores e outras plataformas dixitais onde participan persoas usuarias que comparten unha determinada visión da masculinidade. Aínda que estes espazos son diversos, adoitan coincidir nun ideario colectivo común: a percepción de que os homes están discriminados, a oposición ao feminismo e, a miúdo, a difusión de discursos misóxinos (Kaiser 2022; Bates 2020; Horta et al., 2021; Ging e Siapera, 2018). Estes contidos e a súa difusión, xunto con outras causas e dentro dun fenómeno máis complexo, están provocando unha fenda política e afectiva que pode acabar afectando ás relacións de xénero e á convivencia.

Un dos elementos que caracteriza (e fai posible) este fenómeno é o anonimato. A posibilidade de participar sen revelar a propia identidade facilita a expresión de opinións extremas sen afrontar responsabilidades consecuencias directas. A isto súmase a capacidade de difusión global e a permanencia dos contidos na rede, que amplifican o impacto destes discursos. Ademais, os algoritmos das plataformas tenden a priorizar contidos polarizantes e emocionais, favorecendo a viralización destas mensaxes. Tamén inflúen os mecanismos de moderación das plataformas que resultan insuficientes e pouco sensibles a estas cuestións. A falta de transparencia e supervisión humana nestes sistemas, xunto cun modelo de negocio baseado en maximizar a interacción e a viralidade, contribúen igualmente á expansión destes contidos. A todo isto engádense campañas coordinadas de desinformación que reforzan e amplifican narrativas anti-feministas (Piñeiro-Otero e Martínez-Rolán, 2021; LLYC, 2025, 2026).

A maiores, a comunicación na manosfera adoita adoptar formas aparentemente lixeiras, como o humor ou a ironía, pero que agochan mensaxes ofensivas ou deslexitimadoras. A chamada “cultura do zasca” —respostas rápidas, contundentes, que buscan ridiculizar e a miúdo con insultos e agresivas— funciona como mecanismo de cohesión interna e como ferramenta de ataque. Aquí dáse tamén unha curiosa operación simbólica pola que o anti-feminismo aparece como unha proposta subversiva, a pesar de ser desde onde se reinvidica manter a orde patriarcal, e o feminismo parece perder capacidade comunicativa para trasladar os seus discursos e prácticas transformadoras.

Un caso........

© El Salto