Geçen 7-8 Temmuzda Ankara’da yapılan NATO zirvesinin ülkedeki gündelik hayat üzerinde ciddî menfî etkileri oldu. Tabiatıyla bundan en çok da başkentin kendisiydi; o kadar ki Ankara sâkinleri olarak bir hafta süreyle de facto bir olağanüstü hale maruz kaldık.

‘’İşinde gücündeki’’ insanların gündelik hayatlarını altüst eden ve Ankara şehri sakinlerini adeta devletin ‘’kapatması’’ yapan malum uygulamalar bir yana bırakılırsa, ifade, protesto, toplanma ve dolaşım gibi sivil hak ve özgürlüklerin fiilen askıya alındığı, keyfî gözaltı ve tutuklamaların olağanlaştığı bir olağanüstü hal yaşadık. 

Öte yandan, genel olarak toplumda ve medyada zirveye katılan yabancı siyasî liderlere dönük yaygın olan bir beklenti de, bir istisna dışında, karşılık bulmadı.  Malum, zirve öncesinde neredeyse herkes Avrupalı liderlerin mevcut AKP-MHP rejiminin otoriterliğini ima yollu da olsa eleştiren açıklamalar yapacaklarını, hatta liberal-demokratik standartlar açısından bu rejimi ‘’mahkum’’ edeceklerini bekliyordu (Toplumumuzun böyle bir beklentiye girmesinin makul olup olmadığı ayrı bir mesele).

Ama öyle olmadı, eski Hollanda Başbakanı olan NATO Genel Sekreteri Mark Rutte’nin kısa açıklaması hariç tutulursa, siyasî liderlerin güvenlikçi-stratejik önceliklerinin demokratik ideallere bağlılıklarına baskın olduğu ortaya çıktı. Rutte bir gazetecinin sorusuna şöyle cevap vermişti:

‘’Demokrasi seçimlerden çok daha fazlasıdır. Demokraside seçimler büyük bir öneme sahiptir ama demokrasi........

© Diyalog Gazetesi