Bir gün, herkesin çok önemseyerek yaptığı bir şeyin ortasında durur insan; alkışlanan telaşların, büyütülen kelimelerin, parlatılmış hırsların kendisine artık eskisi gibi dokunmadığını fark eder. Bu fark ediş, yüksek sesle gelmez. İçeride küçük bir eşya yer değiştirir yalnızca. Bir fincanın yerinden oynaması kadar sessiz, ama bütün evi başka gösteren bir değişikliktir bu.

İnsanın kendi sahiciliğine yaklaşması, çoğu zaman dışarıdan bir olgunluk gibi değil, uyumsuzluk gibi görünür. Çünkü dünya, kendisine benzeyeni hemen tanır; benzemeyeni ise önce yadırgar. Otantik olanın toplumda her zaman sıcak bir karşılığı yoktur. Hatta kimi zaman insanın en temiz hali, başkalarının düzeninde bir pürüz gibi durur. Orada başlayan yalnızlık, dışarıda kimsenin gitmesiyle değil, içeride insanın eski kendisinden ayrılmasıyla büyür.

Bu yalnızlıkta önce bir kaçma........

© Dikgazete.com