Kalp kendine söylediği şeyi yaşar

Bazı şeyler yalnızca başımıza gelmiyor galiba.

Bazı duyguları fark etmeden içimizde büyütüyoruz. Sessizce.

Bir pencerenin önünde unutulmuş saksılar gibi… Kimse görmüyor ama kök, aşağı doğru çalışmaya devam ediyor.

Sonra bir gün hayat dönüp bize kendi içimizi gösteriyor. Bazen bir insanla. Bazen tek bir cümleyle. Bazen küçücük bir kırgınlıkla.

İlk refleksimiz çoğu zaman karşı tarafı suçlamak oluyor.

Çünkü insanın kendine dönmesi kolay değil.

Başkasının kusuru, kendi gölgemizden daha konforlu geliyor.

Oysa niyet dediğimiz şey yalnızca iyi dileklerden ibaret değil. Daha derin bir yerden çalışıyor. İnsan bazen neyi neden istediğini kendinden bile saklıyor.

Sevilmek isterken hükmetmek istemek gibi.

Yardım ederken görünmeyi beklemek gibi.

Sessiz kalıp yine de anlaşılmayı ummak........

© Dikgazete.com