İnsanın başına gelenlerle hak ettiği şeyler arasında bir bağ kurmak tehlikeli bir iştir. Çünkü hayat, hesabını bizim tuttuğumuz bir yer değildir. İyi insanların başına kötü şeyler gelir. Kötü insanların bahçesinde güller açar. Bir çocuk hasta olur, bir adam bütün ömrünü çalışıp yine de yoksul ölür, bir başkası pek az emekle ön sıralara geçer. Bunların karşısında elimize kalemi alıp, kimin neyi hak ettiğini yazmaya kalkarsak daha ilk sayfada haddimizi aşarız.

Ama insanın bir de kendi eliyle yaptıkları var.

Galiba beni asıl düşündüren orası.

Bir iyilik yaparsınız mesela. Kimsenin bilmesine gerek yoktur. Birinin yükünü hafifletmişsinizdir, bir kapıyı tutmuş, bir borcu bağışlamış, tam söyleyecekken kötü bir sözü yutmuşsunuzdur. Küçücük bir şeydir belki. Fakat insan bazen yaptığı küçücük bir şeyin ardından içinde belli belirsiz bir genişlik hisseder. Sanki hayat görünmeyen bir yere sizin adınıza küçük bir şey bırakmıştır.

Sonra gidip anlatırsınız.

“Ben yaptım” dersiniz. “Ben olmasaydım olmazdı!..”, “Kimse yardım etmedi, bir ben vardım!..”. Belki gerçekten de öyledir. Söylediklerinizin tek kelimesi bile yalan değildir. Yine de anlatırken bir şeyin eksildiğini hissedersiniz bazen.

Acaba bazı karşılıklar, onları aldığımız anda mı tükenmeye başlıyor?

Fakat uzun zamandır insanın yaptıklarının karşılığını yalnızca başına gelenlerle ölçmenin çok kaba bir hesap olduğunu düşünüyorum. Çünkü “karşılık” dediğimiz şey illa para, makam, başarı, alkış yahut istediğimiz bir kapının açılması olmak zorunda mı? İnsanın içindeki huzur da bir karşılık olabilir. Bir işi yapabilecek........

© Dikgazete.com