6-7 Eylül, aşk ve ayrılık6

Yaşadığı evin önüne ve sokağın başına diktiği ağaç, zamanla Agop’un başına bela oldu. Mahalleli çöpünü getirip her akşam ağacın etrafına koymaya başladı. Kışları neyse de yazları kokudan ve sinekten evde ve sokakta yaşanmaz olunca, Agop bir istida yazarak çevre temizliği ve çöp bidonları istedi. Ağacın içler acısı durumunu da özetledi istidasında ama dinleyen olmadı.

Bir zaman sabreden Agop yeni bir istidayla tekrar ilgili makama başvurdu ve eğer temizlik yapılıp çöp bidonları konulmazsa ağacı keseceğinden bahsetti. Blöf yapıyordu oysa, her şeye rağmen evin önünde serpilmeye devam eden ağaca gözü gibi bakıyordu. Ama kurumlar bunu dinler mi? Vay sen misin ağacı kesecek olan? O güne kadar çöp dağlarıyla ilgilenmeyi gündemine almayan kurum, birdenbire ağacın farkına vardı, etrafını temizleyip etrafına çit gerdi. O günden sonra mahalleli, ‘Agop’un Ağacı’ diye adlandırdı ağacı.

Agop’un Ağacı ve mirasçısı

Kadıköy’de bugün Hacı Şükrü Sokak’ın Bahariye tarafındaki girişinde, sokağın hemen solunda göğe doğru yükselir Agop’un Ağacı.

Agop’un mirasını devralıp ağacın bakımını ömrü boyunca sürdüren kişi damadı Mıgırdiç Margosyan’dır.

Hacı Şükrü Sokak’ta bir kafede uzunlamasına oturup kahvaltı yapan insanların sabahına tanıklık eder o ağaç on yıllardır. Göğe yükselir ve bir anıyı temsilen yaşamaya devam eder.

Gezi’den sonra Kadıköy’de

Kurucularından olduğu Aras Yayıncılık’ın eski yerindeki odasında kitaplara gömülüp okumalar yapmasının dışında ‘Kirvem‘ diye seslendiği köşe yazıları yazdı Mıgırdiç Margosyan. Evrensel gazetesinin arka sayfasında kaç yıl yazdı bilmiyorum ama yazılarından kitaplar yapıldı. Ne olursa olsun Mıgırdiç usta bizim için her zaman bir yazar olarak var oldu.

Ara sıra Kadıköy’de karşılaşır iki lafın belini kırardık Mıgırdiç ustayla. Ara sıra Agop’un Ağacı’nın gölgesinde oturur çay içerdik.

Gezi’den hemen sonra Kadıköy’de birkaç metruk ev işgal edildi. Bir hevesle başladı her şey, neden olmasın diye herkes elini taşın altına koydu ama umut uzun sürmedi; bir sabah operasyonunda boşaltıldı ve ağır sac levhalarla mühürlendi o evler.

O evlerden biri şimdi Yeldeğirmeni’nde fiyakalı ve aynalı camlarıyla görene gel gel yapan kafelerden birine yataklık ediyor. Bir diğeri Hacı Şükrü Sokak’taki kilisenin çapraz karşısında, kapısına sac çakılı olduğu halde duruyor. İşgal eviyle komşu olan Mıgırdiç usta da arada bir........

© Diken