İnsan hayatının en büyük yanılgılarından biri, yaşadıklarını “tesadüf” diye isimlendirmesidir. Çünkü tesadüf demek; sahipsizlik demek, başıboşluk demek, ölçüsüzlük ve hikmetsizlik demektir. Kâinatta ne sahipsiz bir zaman, ne de başıboş bir mekân vardır. Her şey bir ilmin, bir iradenin ve bir kudretin kontrolü altındadır. Gözümüzün önünden geçen sıradan bir olay bile, aslında büyük bir planın küçük bir parçasıdır. Fakat insan, dar bakışıyla o büyük planı göremez; sadece kendi penceresinden baktığı için eksik yorum yapar. İşte bu yüzden bazı şeylere “şans”, bazılarına “kaderin cilvesi”, bazılarına da “tesadüf” der. Halbuki hakikat, insanın sandığından çok daha derin ve çok daha ilahîdir.

Hayat yolculuğunda karşılaşılan her insan, her gecikme, her kayıp ve her kazanç; ilâhî bir dokunuş taşır. Bazen bir otobüsü kaçırırsın, canın sıkılır; oysa o kaçırdığın araç, seni bir felâketten uzaklaştırmıştır. Bazen çok istediğin bir iş olmaz, üzülürsün; sonra anlarsın ki o kapının kapanması, seni daha hayırlı bir yola yönlendirmiştir. Bazen de hiç hesapta yokken karşına bir insan çıkar ve hayatının yönünü değiştirir. İnsan bunları yaşarken çoğu zaman anlam veremez, hatta isyanın eşiğine de gelir. Çünkü insan; sonucu hemen görmek ister, hikmetin zamanla açıldığını unutur. Oysa ilâhî tecellîler, çoğu zaman sabırla okunur. Acele eden göz, hikmeti kaçırır.

Mümin için hayat, rastgele akan........

© Denge