Povod za ovaj osvrt je vest od pre desetak dana – da je u devedeset sedmoj godini života preminuo Milan Panić, koji je, kao tinejdžer, u toku Drugog svetskog rata bio član jugoslovenskog pokreta otpora, a nakon oslobođenja Jugoslavije, kao zaljubljenik u biciklarenje, postao jugoslovenski nacionalni biciklistički šampion i takmičar na međunarodnoj sceni.

Nezadovoljan uspostavljenom komunističkom diktaturom, napustio je sa tadašnjom suprugom Jugoslaviju i našao se u Austriji, odakle se domogao zapadnonemačkog kampa za izbeglice i podneo zahtev za azil u SR Nemačkoj, gde se bavio selidbama i transportom nameštaja paralelno sa pohađanjem doktorskih studija u Hajdelbergu.

Odatle je aplicirao za useljenje u SAD, i tamo je počeo da se bavi prodajom i proizvodnjom lekova, pa postao osnivač i vlasnik svetski poznate kompanije ICN Pharmaceuticals, koja je se više puta transformisala i sada posluje u SAD i po celom svetu pod nazivom Bausch Health.

Jedno vreme, tokom devedesetih, bio je i suvlasnik/vlasnik zemunske Galenike.

Na predlog Dobrice Ćosića, tadašnjeg predsednika SRJ, Milan Panić je jula 1992. godine, izabran za predsednika savezne vlade, a njegov glavni cilj je bio uspostavljanje mira, izrada nacrta ustava novostvorene države, ukidanje sankcija UN, te demokratizacija i ekonomski oporavak zemlje. Smenjen je sa te pozicije 1993. godine zbog toga što nije hteo da se pokorava željama i diktatima tadašnjih srpsko-crnogorskih vlasti.

U vreme kada je Milan Panić bio izabran za predsednika vlade SRJ, ja sam bio dekan Mašinskog fakulteta u Kragujevcu („dete dekan“ – kako me je zbog godina i izgleda „krstila“ tadašnja javnost) i zajedno sa celim kolektivom privodio kraju gradnju novih laboratorijskih kapaciteta, nabavljao laboratorijsku opremu, opremao sve saradnike i nastavnike najsavremenijim personalnim računarima, obnovljao stare nastavne objekte, uređivao parkovske i........

© Danas