“Bir dilin geleceği, onu öğrenmek isteyen çocukların önüne engeller koymakla değil, o dili öğrenebilecekleri koşulları yaratmakla güvence altına alınır.”

16 şehirde, 321 okulda, 86.064 öğrenci Kürtçe seçmeli dersini tercih etti. Bu rakam, yalnızca bir dersin kaç öğrenci tarafından seçildiğini gösteren istatistiksel bir veri değil. Aynı zamanda çocukların kendi dillerini öğrenme isteğini, bu isteğin eğitim sisteminden karşılık beklediğini ve anadilin eğitimdeki yerinin yeniden tartışılması gerektiğini ortaya koyan önemli bir gösterge.

Ancak tam da burada yanıtlanması gereken temel bir soru var: Madem 86 bin öğrenci Kürtçeyi öğrenmek istiyor, peki bu öğrencilerin kaçına öğretmen, ders kitabı ve nitelikli bir öğrenme ortamı sunuluyor?

Öğrenci var, talep var, tercih var. Peki, öğretmen nerede, kitap nerede, bu çocukların dil öğrenme hakkını hayata geçirecek eğitim politikaları nerede?

Sorunun özü tam da bu. Bir dili seçmeli ders olarak tercih edebilmek önemli. Ancak tercih edilen dersin fiilen yürütülememesi, öğretmen bulunamaması veya ders materyallerinin yetersiz kalması durumunda, tanınan hak ile bu hakkın gerçek hayattaki karşılığı arasında ciddi bir mesafe oluşur. Kâğıt üzerinde var olan bir imkân, uygulamada karşılık bulmadığında eğitim hakkı eksik kalır.

Eğitimde bir hakkın tanınması, o hakkın gerektirdiği koşulların oluşturulmasını da zorunlu kılar. Bir öğrenci Kürtçeyi öğrenmek istiyorsa okulunda bu dersi verebilecek öğretmen bulunmalı, yaşına ve sınıf düzeyine uygun ders kitaplarına ulaşabilmeli ve dili düzenli biçimde öğrenebileceği bir eğitim ortamına sahip olmalı. Bunlar bir ayrıcalık değil, eğitim hakkının gereği.

86.064 öğrencinin Kürtçeyi seçmesi, küçümsenecek bir talep değil. Üstelik bu tercihlerin hangi koşullarda yapıldığını da göz önünde bulundurmak gerekir. Öğretmen yetersizliği, derslerin düzenli açılamaması, kaynak eksikliği ve ailelerin yeterince bilgilendirilmemesi gibi etkenler, öğrencilerin tercihlerini ve eğitim sürecine katılımlarını etkileyebilir.

Bu nedenle tartışmayı yalnızca “Kaç öğrenci Kürtçeyi seçti?” sorusuyla sınırlamak doğru değildir. Asıl sorulması gereken şu: Bu öğrencilerin kaçı seçtiği dersi gerçekten alabiliyor, kaçı düzenli eğitim görüyor ve kaçı Kürtçeyi öğrenebileceği yeterli koşullara sahip?

Rakamları açıklamak elbette önemli. Ancak rakamların arkasındaki eğitim gerçeğini görmek ve sorunları çözmek çok daha önemli.

Kürtçe seçmeli derslerinin önündeki temel sorunlardan biri, öğretmen ihtiyacının karşılanması. Öğretmen, eğitim sürecinin yalnızca bir uygulayıcısı değil; öğrencinin öğrenmesini sağlayan, dil becerilerini geliştiren ve dili yaşayan bir iletişim aracına dönüştüren temel unsur.

Öğretmen eksikliği giderilmeden, derslerin düzenli ve nitelikli biçimde yürütülmesini beklemek gerçekçi değil. Aynı şekilde ders kitapları ve yardımcı materyaller olmadan öğretmenlerin........

© Bianet