Bazen hiçbir şey olmamış gibi görünür. Hayat akıyordur, sorumluluklar yerli yerindedir, büyük bir kriz yoktur. Ama kişi ansızın içine çekilir. Mesajlara geç cevap verir, telefonları açmak istemez, kalabalık ortamlardan uzak durur. “Biraz yalnız kalmak istiyorum” der ama bu yalnızlık dinlendirici olmaktan çok ağırlaştırıcıdır. Çevresindekiler ise çoğu zaman bunu yanlış yorumlar: “Bize mi kırıldı?”, “Bir sorun mu var?”, “Neden böyle davranıyor?” Oysa bazen gerçekten görünür bir sebep yoktur.

Psikolojide bu durum çoğu zaman bir kopuş değil, bir korunma biçimi olarak değerlendirilir. İnsan zihni sürekli dış uyaranlara, beklentilere ve ilişki yüklerine maruz kaldığında, farkında olmadan kendini geri çekerek denge kurmaya çalışır. Bu, bir nevi içe dönük bir mola gibidir.

Ancak bu mola kısa süreli ve bilinçli olduğunda iyileştiricidir; uzadığında ise kişinin hem kendisiyle hem çevresiyle bağını zayıflatabilir.

Sebepsiz gibi görünen bu geri çekilmenin altında çoğu zaman “sebebi adı konmamış” duygular yatar. Yorgunluk, tükenmişlik,........

© Anayurt