Dün bir öğretmen, 17 yaşındaki öğrencisi tarafından öldürüldü.

Bu cümleyi yazmak bile insanın içini daraltıyor. Bir eğitimci… Bir genç… Bir okul… Güvenli olması gereken bir ortamda yaşanan tarifsiz bir şiddet.

Böyle olaylardan sonra toplum olarak hızla iki uca savruluyoruz:

Ya faili “canavar” ilan ediyoruz ya da tek bir nedene indiriyoruz meseleyi. Oysa psikoloji bize şunu öğretir: Şiddet, tek bir sebeple ortaya çıkmaz. Şiddet birikimdir. İhmal edilmiş duyguların, görülmemiş öfkenin, duyulmamış yardım çığlıklarının birikimi.

17 yaş bir “çocukluk” değildir belki ama tam anlamıyla yetişkinlik de değildir. Beynin özellikle dürtü kontrolü ve sonuçları öngörme ile ilgili bölümleri hâlâ gelişmektedir. Bu, suçu mazur göstermez; ancak anlamaya çalışmadan çözüm üretmemiz mümkün değildir.

Son yıllarda okullarda artan öfke, tahammülsüzlük ve otoriteyle çatışma dikkat çekiyor. Ergenlik zaten başlı başına bir kimlik........

© Anayurt