O sınavı kazandığınızda yalnızca bir okul değil, başka türlü bir hayat kazanırdınız.

Benim için o hayatın adı Çamlıca Kız Lisesi’ydi.

Nerede o eski yatılı okullar, diye düşünüyorum şimdi…

Evet, asker gibi yetiştirildik. Sabahın köründe etüde kaldırılırdık. O kalkış, akşam saat 21.00’e kadar sürerdi. Gün boyunca okuldaydık. Odamıza çekilip dinlenmek, canımız istediğinde yatağımıza uzanmak gibi bir rahatlığımız yoktu. Disiplin vardı, sorumluluk vardı, uyulması gereken kurallar vardı.

Demir ranzalarda yatardık. Bazen sabahları üç-beş zeytinle, bazen de incecik bir dilim peynirle doyurulduk. Pazar akşamları önümüze kimi zaman yeşil mercimek, kimi zaman kapuska gelirdi. Pazartesi günlerinin değişmez kuralı ise kuru fasulye ve pilavdı.

Her yemekten önce hep bir ağızdan:

“Tanrımıza hamdolsun,

Vatan millet sağ olsun,

Hepinize afiyet olsun.”

der, sonra kaşıklarımızı elimize alırdık.

Bugün bunları anlatınca kulağa biraz sert gelebilir. Gerçekten de kolay değildi. Daha lise birinci sınıfta ailenizden ayrılıyor, hiç bilmediğiniz bir düzenin içinde tek başınıza yaşam mücadelesi vermeye başlıyordunuz. Dayanamayanlar çoktan evlerine dönüyordu. Kalanlar ise çocukluklarını biraz erken geride bırakıyor, kendi ayakları üzerinde durmayı öğreniyordu.

Annem beni yatılı okula verdiği için uzun süre pişmanlık duydu. Ona göre iyi eğitim alamamıştım; çünkü notlarım düşmüştü. Oysa benim yatılı okulda kazandıklarım karneye yazılabilecek şeyler değildi.

Ben orada yalnız kalabilmeyi öğrendim. Düştüğümde kendi kendime ayağa kalkmayı, elimde olanı paylaşmayı, sabretmeyi ve mücadele etmeyi öğrendim. Dostluğu, dayanışmayı ve insanlarla birlikte yaşayabilmeyi öğrendim.

Bir parça ekmeğin kıymetini de bir arkadaşın omzunun ne anlama geldiğini de yatılı okulda öğrendim. Harçlığınız bittiğinde elindekini sizinle paylaşan, hastalandığınızda başınızda bekleyen, ağladığınızda nedenini sormadan yanınıza oturan arkadaşınız artık yalnızca sıra arkadaşınız değildir. Kardeşiniz, sırdaşınız, bazen de aileniz olur.

Yatılı........

© Analiz