Urla değişiyor.

Hem de nasıl!

Yeni evler, yeni siteler, yeni restoranlar, yeni yüzler…

Özellikle İstanbul’dan ve büyük şehirlerden gelip yerleşenlerin sayısı artıyor. Herkes doğaya dönmek, sakin bir hayat kurmak, biraz huzur bulmak istiyor.

Ne güzel!

Ama bir dakika.

Doğaya dönmek derken doğanın kendisini de seviyor muyuz acaba?

Çünkü Urla sadece deniz, güneş, bağ rotaları, şık restoranlar, çimler ve havuzlardan ibaret değil.

Urla’nın bir de başka yüzü var.

Benim çok sevdiğim yüzü.

Sabahın ilk ışıklarıyla tarlasına gidenler, zeytinini toplayanlar, ineğini sağanlar, hayvanına yem hazırlayanlar…

Hayatlarını bu topraklardan kazanan, çalışkan, üretken insanlar.

İşte biraz da onlardan söz etmek istiyorum.

Elli yıldır zeytin ağaçlarının arasında bir kadın!

Mesela Gülser abla…

Urla’da zeytin hasadı deyince benim aklıma gelen ilk insanlardan.

Tam elli yıldır bu işin içinde!

Dile kolay. Yarım asır!

Dayıbaşı.

Yani zeytin hasadında çalışacak ekipleri bulan, işçileri organize eden, kimin hangi bahçeye gideceğini ayarlayan, hasadın bütün telaşını bilen insanlardan biri.

Urla’da tanımadığı insan, bilmediği zeytinlik neredeyse yok.

Hangi bahçe nerede, kimin zeytini ne zaman toplanacak…

Hepsi zihninde.

Düşünüyorum da…

Biz zeytinyağlarımızın meyvemsiliğini, asiditesini, polifenolünü konuşuyoruz. Şişeler tasarlıyor, etiketler hazırlıyor, kaliteyi ve bilinçli hasadı anlatıyoruz.

Peki ya bütün bunların arkasındaki insanlar?

Ben yıllardır kendi zeytinlerimi hasat ederken bu emeğin ne anlama geldiğini yakından görüyorum.

Bir zeytin tanesinin dalından koparılıp sıkımhaneye ulaşmasının arkasında kocaman bir organizasyon, bilgi ve alın teri var.

Zeytinyağının gerçek hikâyesi biraz da o ellerde yazılıyor.

Bir bakkaldan çok daha fazlası: Orhan amca

Bir de Orhan amca var.

Urla’nın en eski bakkallarından.

Hâlâ gelen geçen uğrar, selam verir, iki laf eder.

Ama Orhan amcaya uğramak yalnızca alışveriş yapmak değildir.

O gün tarlasında incir varsa incir ikram eder.

Nar varsa nar…

Bahçesinde ne yetişmişse paylaşır.

Öyle hesap kitap yapmadan.

İçinden geldiği gibi.

İşte benim bildiğim Urla biraz da bu.

Birinin kapısından geçerken durup selam verebilmek. Bir meyveyi paylaşmak. İnsanın insana iyi gelmesi.

Bugün her şeyin fiyatı var.

Ama bazı şeylerin hâlâ yok.

Bahçeden koparılmış bir narın, içten gelen bir selamın kıymetini parayla ölçebilir misiniz?

Ben ölçemem.

Orhan amca gibi insanlar yalnızca esnaf değil, bir mahallenin hafızası. Komşuluğu, paylaşmayı ve bir yerin geçmişini bugüne taşıyorlar.

Hiçbir şeyleri olmadan gelip bir hayat kurdular

Bir de yıllardır yakından tanıdığım bir aile var.

1980’li yılların sonunda Bulgaristan’dan göç etmişler.

Urla’ya geldiklerinde neredeyse hiçbir şeyleri yokmuş.

Ne hazır bir düzenleri ne büyük bir birikimleri…

Ama çalışmayı, toprağı işlemeyi biliyorlarmış.

Ve yeniden........

© 10 Haber